Ανακάλυψε τις πραγματικές σου δυνατότητες και σχεδίασε την ιδανική καριέρα.
Είναι Κυριακή μεσημέρι. Το κλίμα στο τραπέζι είναι χαλαρό, μέχρι τη στιγμή που κάνετε τη μοιραία ερώτηση: «Τελικά, αποφάσισες τι κατεύθυνση θα πάρεις;».
Ξαφνικά, τα μάτια γυρίζουν, τα πιρούνια αφήνονται με δύναμη και η απάντηση έρχεται κοφτή: «Άσε με ήσυχο, ξέρω εγώ τι κάνω!». Ακολουθεί η γνωστή σιωπή ή το κλείσιμο της πόρτας του δωματίου.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Ως γονείς, η πρόθεσή σας είναι η αγάπη και η φροντίδα. Θέλετε να εξασφαλίσετε ότι το παιδί σας δεν θα κάνει λάθος επιλογές. Για τον έφηβο, όμως, αυτή η ερώτηση συχνά μεταφράζεται ως πίεση, κριτική ή έλλειψη εμπιστοσύνης.
Πώς μπορούμε, λοιπόν, να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο της έντασης και να κάνουμε μια ουσιαστική, ήρεμη συζήτηση για το μέλλον;
Το μεγαλύτερο λάθος είναι να ανοίγουμε βαριές συζητήσεις όταν το παιδί είναι ήδη κουρασμένο (π.χ. γυρνώντας από το φροντιστήριο) ή όταν βιάζεται να βγει.
Η συμβουλή μας: Προτιμήστε ουδέτερες στιγμές, όπως κατά τη διάρκεια μιας βόλτας με το αυτοκίνητο ή μιας κοινής δραστηριότητας. Όταν δεν υπάρχει οπτική επαφή (όπως στην οδήγηση), οι έφηβοι συχνά ανοίγονται πιο εύκολα γιατί νιώθουν λιγότερο «ανακρινόμενοι».
Υπάρχει ένας χρυσός κανόνας στην επικοινωνία: 80% ακρόαση, 20% ομιλία. Συνήθως, οι γονείς βιάζονται να δώσουν λύσεις ή να εκφράσουν τη γνώμη τους («Να γίνεις γιατρός γιατί έχει λεφτά»), πριν καν το παιδί ολοκληρώσει τη σκέψη του.
Η τεχνική: Κάντε ερωτήσεις ανοιχτού τύπου. Αντί για «Διάβασες για τη σχολή Πληροφορικής;», ρωτήστε «Πώς φαντάζεσαι την ιδανική σου μέρα στη δουλειά σε 10 χρόνια;». Αφήστε τους να ονειρευτούν, ακόμη κι αν τα όνειρά τους σάς φαίνονται μη ρεαλιστικά αρχικά.
Πολλές συγκρούσεις προκύπτουν επειδή οι γονείς προτείνουν λύσεις που ίσχυαν στη δική τους εποχή. Σήμερα, επαγγέλματα που θεωρούνταν «σίγουρα» φθίνουν, και άλλα που δεν υπήρχαν καν, ανθίζουν.
Η στάση σας: Δείξτε ταπεινότητα. Πείτε: «Δεν ξέρω πώς είναι η αγορά σήμερα στο Digital Marketing, θέλεις να το ψάξουμε μαζί;». Αυτό σας μετατρέπει από «κριτή» σε «σύμμαχο».
Συχνά, πιέζουμε τα παιδιά μας για να κατευνάσουμε τις δικές μας ανασφάλειες. Φοβόμαστε ότι αν δεν πετύχουν, αποτύχαμε εμείς ως γονείς. Τα παιδιά το νιώθουν αυτό και αντιδρούν. Αναγνωρίστε το δικό σας άγχος και προσπαθήστε να μην το φορτώσετε στις πλάτες τους.
Μερικές φορές, όσο καλή διάθεση και να υπάρχει, η συναισθηματική φόρτιση είναι πολύ μεγάλη. Γονείς και παιδιά είναι πολύ «κοντά» για να δουν καθαρά. Εδώ είναι που ο ρόλος ενός εξωτερικού συμβούλου είναι καταλυτικός.
Στο Counselshop, λειτουργούμε ως η «Γέφυρα». Ο σύμβουλος είναι ένα ουδέτερο πρόσωπο που ο έφηβος εμπιστεύεται γιατί νιώθει ότι δεν τον κρίνει, και ο γονιός εμπιστεύεται γιατί βλέπει την επιστημονική κατάρτιση.
Στις συνεδρίες μας, βοηθάμε τον έφηβο να αρθρώσει τα «θέλω» του με επιχειρήματα.
Βοηθάμε τον γονέα να καταλάβει τις κλίσεις του παιδιού με δεδομένα.
Το αποτέλεσμα; Οι καβγάδες στο σπίτι σταματούν και αντικαθίστανται από σχέδια και στρατηγική. Η επιλογή σπουδών γίνεται μια διαδικασία που ενώνει την οικογένεια, αντί να τη χωρίζει.
Αφήστε εμάς να αναλάβουμε τη δύσκολη συζήτηση. Κλείστε ραντεβού με έναν σύμβουλο του Counselshop και βρείτε κοινή πορεία.
Κλείστε Ραντεβού ΤώραΕίναι Κυριακή μεσημέρι. Το κλίμα στο τραπέζι είναι χαλαρό, μέχρι τη στιγμή που κάνετε τη μοιραία ερώτηση: «Τελικά, αποφάσισες τι κατεύθυνση θα πάρεις;».
Ζούμε στην εποχή των δεδομένων. Βαθμοί τετραμήνου, μόρια εισαγωγής, βάσεις σχολών, στατιστικές ανεργίας. Μέσα σε αυτόν τον καταιγισμό αριθμών, είναι εύκολο να ξεχάσουμε τον πιο σημαντικό παράγοντα της εξίσωσης: τον ίδιο τον έφηβο.
Η εφηβεία είναι μια περίοδος γεμάτη ερωτήματα, αλλά ίσως κανένα δεν προκαλεί τόση αγωνία στην ελληνική οικογένεια όσο το: "Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;". Σε μια εποχή που η τεχνολογία καλπάζει και η αγορά εργασίας μεταβάλλεται ραγδαία, η απάντηση δεν είναι πλέον απλή.
Ας είμαστε ειλικρινείς: η αναζήτηση εργασίας ή η σκέψη για μια στροφή στην καριέρα δεν είναι πλέον μια απλή διαδικασία. Έχει μετατραπεί σε μια στρατηγική «μάχη» που απαιτεί προετοιμασία, σωστά εργαλεία και ψυχολογία νικητή.
